We lieten elkaar achter in de wind van de Lofoten, in Moskenes. Vanaf daar bracht een hobbelige veerboot ons terug naar het vasteland, naar Bodø, en begon de reis langzaam van richting te veranderen. Van vooruit naar achteruit. Van ontdekking tot terugkeer.
Maar het was niet makkelijk. De Noorse wegen waren afgesloten door de sneeuw en het Zweedse alternatief vormde daarop geen uitzondering: het zicht was beperkt tot drie meter, de wind was honderdvijftig kilometer per uur en de weg werd vijftig kilometer lang begeleid door een sneeuwschuiver die met twintig kilometer per uur reed, in totale sneeuwwitheid.
En dan, ten slotte, de afdaling.
Bossen, stiltes en een holte in het lot
Zweden bleek toch lang en recht te zijn. Meren, pijnbomen, stilte. Een landschap dat ontspant, maar ook vermoeiend is. Honderden kilometers rust en routine. Totdat een lunchpauze langs een rivier uitmondde in een onverwachte gebeurtenis: de kampeerder kwam vast te zitten in een ijzige bocht, in een verlaten steengroeve.
Geen hulp beschikbaar. Geen alternatief. Gewoon tijd en geduld. Drie dagen graven, stenen en grind met de hand geworpen. En dan weer terug omhoog klimmen. En een beetje stille trots.
Een zonsondergang, een brug, een finishlijn
De dag voordat we Zweden verlieten, bijna toevallig, nog een laatste beloning: twintig graden, een perfecte opklaring, een zonsondergang die op ons leek te wachten. Dan de Deense bruggen, het eindeloze verkeer in Duitsland, de nachten tussen vrachtwagenchauffeurs en gedachten.
Verona is weer in zicht. Hetzelfde, en toch anders. Want als je zo lang rijdt, heb je tijd om erover na te denken. En alles, zelfs dat wat secundair lijkt, heeft een specifieke plek in het geheugen.
Dat is het mooie van terugkeren: het beëindigt de reis niet, het maakt hem compleet.
En misschien bereidt het hem ergens voor om weer te vertrekken.
